Baumgespiegelt.jpg

Focus within

  • pontiam

Σχετικά με τα εμπόδια και τα σκαλοπάτια. 
Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου είναι η πιο όμορφη

Σίγουρα θα έχεις διαβάσει αυτό το απόφθεγμα κάπου, όπου λέει ότι οι βράχοι στο δρόμο σας μπορεί είτε να είναι εμπόδια είτε σκαλοπάτια στο μονοπάτι σας.

Δεν είχα καταλάβει απόλυτα αυτό το νόημα μέχρι πριν από λίγο.

Κάνε λοιπόν εικόνα αυτό:

Έχεις αποβάλλει, ένα χρόνο μετά σε παρατάει ο άντρας σου και βρίσκεσαι στη μέση μιας παγκόσμιας πανδημίας.

Διαλύθηκα. Και όταν λέω διαλύθηκα, εννοώ διαλύθηκα. Όχι όπως ο θρυμματισμένος πάγος σε παγωμένο τσάι, αλλά περισσότερο θρυμματισμένος σαν σκόνη που μένει, όταν τον σπας και τον σπας και τον ξανασπας. ΤΟΣΟ θρυμματισμένο.

Τόσο λεπτή σκόνη που δεν μπορούσα να ανησυχώ ούτε για τα οικονομικά ούτε για τίποτα άλλο.

οι βράχοι στο δρόμο σας μπορεί είτε να είναι εμπόδια είτε σκαλοπάτια στο μονοπάτι σας
...όταν λέω διαλύθηκα, εννοώ διαλύθηκα. Όχι όπως ο θρυμματισμένος πάγος σε παγωμένο τσάι, αλλά περισσότερο θρυμματισμένος σαν σκόνη που μένει, όταν τον σπας και τον σπας και τον ξανασπας.

Ήταν απλώς: Πώς μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι, να συρθώ στο ντους, να φτάσω στο γραφείο μου και να είμαι εκεί για τους ασθενείς μου, για εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους που με αφήνουν να είμαι μέρος της πορείας τους;

Αγαπάω τη δουλειά μου.

Την αγαπάω.

Αυτή η αγάπη μου έδωσε κάποια δύναμη να σηκωθώ, να πιω λίγο χυμό (γιατί δεν μπορούσα να φάω - δεν μπορούσα) και να προχωρήσω.

Τουλάχιστον για λίγες ώρες. Και μετά πάλι πίσω, κάτω από την κουβέρτα.

Αυτός ο αφόρητος πόνος. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να συνυπάρξω με τέτοιο πόνο. Αλλά τα κατάφερα μια μέρα μετά την άλλη. Αντιμετώπισα το φόβο μου: τι θα συμβεί, όταν νιώσω αυτόν τον πόνο; Παιδικός πόνος, πόνος απο την απώλεια της μαμάς πολύ νωρίς, πόνος από την απώλεια του παιδιού μου και την απώλεια του συντρόφου μου, του φίλου μου, του συνοδοιπόρου μου.

Πόνος από όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που μου έλεγε το μυαλό μου πάνω από αυτή την κατάσταση.

«Εισπνοή, εκπνοή και ξάπλωσε στο χαλάκι της γιόγκα. Η Γη σε κουβαλάει. Είναι εντάξει να κάνεις λάθη, είσαι άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, σού επιτρέπεται να κάνεις λάθη. Πάρε ανάσα, νιώσε τη Γη να σε κουβαλάει»

Στο σήμερα:

Είμαι ευγνώμων για αυτή την εμπειρία, με άνοιξε, με έκανε πιο μαλακό και με έφερε σε εκείνο το σημείο, όπου θυμήθηκα πώς να φτάσω σε εκείνο το μέρος της εσωτερικής γαλήνης. Τόση γαλήνη και εμπιστοσύνη.

«Τα κατάφερα! Όλα αυτά τα έκανα για μένα. Σήκωσα τον εαυτό μου, ευγενικά, απαλά αλλά με πεποίθηση – το βλέμμα στραμμένο στο έπαθλο, απλά να υπάρχω, απελευθερώνοντας όλο αυτόν τον πόνο. Παρουσιάζομαι σε αυτό το χαλάκι γιόγκα μια μέρα τη φορά. Ξανά και ξανά. Μερικές φορές απλώς ξαπλώνωστο έδαφος, εισπνέω και εκπνέω.

Δικαιούμαι να ζήσω μια ελεύθερη ζωή! Όλοι δικαιούνται να ζουν ελεύθεροι! Ακόμη και απαλλαγμένη από τον παλιό πόνο και τις παλιές βλακείες που σου λέει το μυαλό, για να σoυ δημιουργήσει ενοχές… και σε τι άλλο το μυαλό προσπαθεί να σoυ δημιουργήσει ενοχές και δεν έχει σημασία. Γιατί είναι ανοησία».

Το μάθημα που έμαθα για τη ζωή είναι τεράστιο: δεν χρειάζεται να ελέγχω τα πάντα, μπορώ απλώς να αφεθώ. Στην πραγματικότητα, είναι μέρος της ζωής μου να αφήνομαι και να κάνω χώρο για νέα πράγματα, για υπέροχες εμπειρίες, για αγάπη στους ανθρώπους.

Αλλά πριν από αυτό έπρεπε να αφεθώ, να κάνω χώρο, να εμπιστευτώ.

Και μπορώ να σου πω ως επιτυχημένη, ως ένα δυνατό άτομο δεν ήθελα να αφήσω τίποτα στην τύχη. Νόμιζα ότι έπρεπε να φροντίσω τα πάντα, πίστευα ότι κανείς δεν θα μπορούσε να το κάνει τόσο καλά όσο εγώ και αν δεν το έκανα εγώ, δεν θα γινόταν τόσο καλά όσο πρέπει να γίνει.

Αυτός ο βράχος που έπεσε πάνω μου και με συνέτριψε έκανε δύο πράγματα για μένα:

Αναδιέταξα αυτά τα πολλά μικρά κομμάτια σε αυτόν τον νέο εαυτό που ήθελα να γίνω. Ενώ το έκανα αυτό, πραγματικά δεν είχα καμία ενέργεια να κρατηθώ σε οτιδήποτε και από τότε... έζησα την εμπειρία, τι υπέροχα πράγματα συμβαίνουν, όταν αφήνομαι. Ουάου. Έτσι προσπάθησα να εξασκήσω αυτή τη νέα συνήθεια: να εμπιστεύομαι και να αφήνομαι.

Και σκαρφάλωσα σε αυτόν τον ψηλό και βαρύ βράχο και απο πάνω: μια υπέροχη ελεύθερη θέα.

Μπορείς να δεις τόσα πολλά, όταν σταματάς να κολλάς σε όλα όσα έχεις ήδη κοιτάξει χιλιάδες φορές και απλώς σκαρφαλώνεις στον βράχο που σου ρίχνει η ζωή.

Δεν θα το πίστευα ποτέ, ότι θα μπορούσα να είμαι εντάξει με αυτό. Τώρα δεν είμαι μόνο εντάξει με αυτό. Είμαι χαρούμενη, είμαι γαλήνια και είμαι ενθουσιασμένη με κάθε νέα ημέρα.

Συνέχισε να περπατάς σε αυτό το μονοπάτι της ζωής! Συνέχισε να εμφανίζεσαι στο μονοπάτι αυτό για τον εαυτό σου. Αξίζει τον κόπο! Είναι ένα μονοπάτι που συνέχεια αλλάζει. Έχε λίγη πίστη και εμπιστεύσου τη διαδικασία.

Πολλή αγάπη από έναν άνθρωπο στον άλλον. Πίστεψε στον εαυτό σου και το φως σου και βγες εκεί έξω και χάρισε στον κόσμο τη μοναδικότητά σου!

P.S.:

Ξέρεις ποιοι είναι οι ήρωές μου; Αυτοί οι άνθρωποι που κοιτάζουν τις πληγές τους. Και μερικές φορές είναι δύσκολο για αυτούς. Συνεχίζουν να ψάχνουν, συνεχίζουν να προσπαθούν. Πέφτουν συνέχεια και ξανασηκώνονται. Αν αυτό είσαι εσύ. ΘΥΜΗΣΟΥ: Είσαι ένας ήρωας! Σε αγαπάω! Σε θαυμάζω! Συνέχισε!

6 Ansichten0 Kommentare

Aktuelle Beiträge

Alle ansehen